Cholsiri's profileนี่แหละฉัน run-on-story-...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
นี่แหละฉัน run-on-story-loveRuN-love-story โลกของความเหงาโลกของความเหงา
ในโลกใบหนึ่ง มีหน้าตายังไงน๊า
กลมๆ แบนๆ หรือเปล่า หรือบู๊ดๆ เบี้ยวๆ
แต่ที่แน่ๆ ในโลกใบนี้ ก็มีส่วนของความเหงา แอบซ่อนอยู่
อยู่ทั่วทุกมุมของโลกใบนี้เลยทีเดียวหละ
เพราะมันเป็นโรคชนิดหนึ่งของคนขี้เหงา
จาก โลกของความเหงา....มาเป็น...โรคของคนขี้เหงา...
อาการต่างๆ มีมากมาย ตั้งแต่ ความเงียบค่อยๆ เข้ามา
จนรู้สึกว่าไม่มีใครอยู่บนโลกใบนี้เลย มันเงียบสนิท
พอความเงียบที่สนิทเข้ามา มันก็พาให้สมองคิด
คิดว่า...ทำไมน๊าถึงไม่มีใครเข้าใจเราเลยสักคน
คิดว่า...ทำไมน๊าถึงไม่มีคนคิดถึงเราเลยสักคนเหรอ
คิดว่า...ทำไมน๊าถึงไม่มีคนคุยด้วยกับเราสักคนเลย
คิดว่า...ทำไมน๊าถึงได้คิดถึงแม่ขึ้นมาจนน้ำตาไหล
คิดว่า...ทำไมน๊าถึงได้รู้สึกเหงา เศร้า จนอยากร้องไห้ออกมา
และแล้ว.....น้ำตามันก็เริ่มไหลรินออกมา
ได้แต่ร้องไห้ ฮือ...ฮืออออ.... อยู่อย่างนั้น
ในใจก็พลันบ่นว่าเหงา....เหงาจัง อยากมีคนคุยจัง
แต่ทำไมมันไม่มีนะ โอ้ย....เหงา ฮือออ.ฮือออ...
น้ำตามันไหลออกมาจากไหนมากมายนะ
ไหลออกมาเพราะความเหงาของเราเหรอ
โรคของคนขี้เหงา มันคงจะมีอีกมากมาย
ซึ่งแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน
หรืออาจจะเหมือนกันก็ได้
แต่โรคของคนขี้เหงา ก็คงจะค่อยๆ จางหายไป
เมื่อเค้าคิดได้ น้ำตาที่ไหลริน เริ่มค่อยๆ ลดน้ำลง
มือสองมือก็ปาดน้ำตาออกจากสองแก้ม
โรคของคนขี้เหงาค่อยๆ จางหายไป
แต่มันก็ยังหายไปไม่หมดอยู่ดี
มันยังคงรอคอยเวลาที่จะกลับมาเป็นอีกครั้ง
นอกจากว่าจะมียารักษาโรคนี้
แต่มันก็มีเพียงแค่ยาที่ชื่อว่า....ความสุข
แต่พอกินไปมันก็หายจากโรคเหงาไปได้สักพัก
แต่พอเราไม่กินมันก็กลับมาเป็นอีก
นี่แหละน๊า โรคของคนขี้เหงา....บนโลกของความเหงา....
Happy Brith Day MaMiHappy Brith Day MaMi
11 กรกฎาคม 2008
คืนวันที่ 10 กรกฎาคม 2008
เป็นช่วงเวลาที่เราเดินทางกลับบ้าน (ลำปาง)
โดยที่ไม่ได้บอกแม่ไว้ อิอิ
บอกแม่ไว้ก่อนก็ไม่เรียกว่า เซอร์ไพรส์ สิ จิงมั้ยค่ะ
นั่งรถทัวร์ เวลา 2 ทุ่มเกือบ 3 ทุ่มได้
ตอนที่รถออกแล้วได้สัก สามทุ่มกว่าๆ
แม่ก็โทรมาหา เกือบโดนจับได้แล้ว อิอิ
แต่ก็ไม่โดน หุหุ เพราะบอกว่าอยู่ห้อง - -" แป่ว
หลังจากคุยเสร็จ ก็นั่งรถไปเรื่อยๆ ฟังเพลงไป หลับไป
ส่วนเราก็นึกว่าจะถึงบ้าน สัก 6 โมง ไม่ก็ 7 โมง
แต่ที่ไหนได้หละ สัก เที่ยงคืน ก็ถึงสลกบาตร แล้วอ่ะ
ไวมาก พัก 20 นาที นั่งกินไรเสร็จก็ขึ้นรถ สักพักรถก็ออก
นั่งมาเรื่อยๆ จนเข้าลำปาง ถึงแถวๆ เกาะคา มองดูหนทาง
ไม่คุ้นตาเอาซะเลย เพราะมืดอยู่ แต่ในรถเปิดไฟหมดแล้ว
นั่งมาอีกสักพัก ก็ใกล้ถึงขนส่ง พอถึงก็ลงจากรถ - -"
แล้วก็โทรหาแม่ ในตอนนั้น ตี 4:45 น. ได้ แม่รับสาย
ก็ตกใจที่เราโทรไป Happy Brith Day ซะเช้าเลย
แล้วก็เลยถามว่า ยังไม่ไปออกกำลังกายเหรอ แล้วจะไปกี่โมง
แม่บอกว่า ตี 5 เท่านั้นแหละ รีบบอกแม่แค่นี้นะ แล้วก็วางสายไป
จากนั้นก็รีบ ขึ้นรถ 4 ล้อ เพื่อเดินทางไปบ้าน
ไอ้ตอนที่ขึ้นรถจะไปบ้านเนี่ยแหละ คนขับรถ ดันขับไปส่งคนอื่นก่อน
วิ่งซะอ้อมโลก เราก็กระวนกระวายใจ กลัวว่าจะไปไม่ทันได้เซอร์ไพรส์แม่
พอรถไปถึง ก็รีบลง แล้วก็ถามป้าข้างบ้านที่ขายขนมอยู่ ว่าแม่ออกไปยัง
สรุปว่ายัง เฮ้อออ..ค่อยยังชั่วหน่อยที่ยังไม่ออกไปไหน
จากนั้นก็ กดกริ่งบ้าน "กริ๊งงงงงก่องงงงงๆ" สักพัก แม่ก็ค่อยๆ ดึงประตู
อันหนักพอสมควรขึ้น "ครื่นนแคร่งงงงง" แม่ก็เสียงหลงเลยหละ เหอๆ
สรุปว่า แม่ก็ดีใจ ปนตกใจไปด้วย 555555+
แม่ก็บ่นใหญ่ว่า นึกว่าใครมากดกริ่งเล่นซะอีก
วันนั้นก็เลย ไปซื้อของมาทำสุกี้กินกัน แล้วก็ ซื้อเค้ก กินกันด้วย
อร่อยมากเลย มีความสุขจังเลย เย้ๆๆๆๆๆ
*******รัก?????********เข้าใจ?????*****คุณเคยรู้สึกบ้างมั้ยว่า วันเวลาที่เราอยู่บนโลกใบนี้
ได้พบปะผู้คนมากมาย ทั้งชาย และหญิง
ถ้าหากเป็นหญิงก็มักจะเจอผู้ชายเข้ามา
หากเป็นชายก็จะเจอผู้หญิงเข้ามา
ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ธรรมชาติสร้างมาให้คู่กันอยู่แล้ว
และมันก็จะมาควบคู่กับความรัก ความทุกข์
ความเหงา ความเศร้า ที่จะค่อยๆ เข้ามาในชีวิต
ทำให้เราต้องค้นหาคนๆ นั้นที่เราต้องการให้เจอ
และจุดๆ นั้น ทำให้เราทุกคนรู้ว่า
เราไม่สามารถที่จะอยู่คนเดียวบนโลกนี้ได้
ทำให้เราหลายๆ คน พยายามมองหา
สิ่งที่ขาดหายไป มาเติมให้เต็ม นั่นคือ รัก
แต่จะมีใครรู้บ้างมั้ยว่า รัก มันมีความหมายอย่างไร
บางคนก็อาจจะบอกว่า รู้จักดี บางคนอาจจะบอกว่าไม่รู้เลย
แต่โดยรวมๆ แล้ว ทุกๆ คน ก็จะรู้จักความรักไม่เหมือนกัน
เข้าใจกับคำว่า รัก รู้สึกกับความรัก และคิดว่า ความรัก
ของแต่ละคนนั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว แต่จริงๆ แล้ว
มันไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุด หรืออาจจะใช่ก็ได้
แต่มันก็ขึ้นอยู่กับความเข้าใจ การให้อภัย
ความเชื่อมั่น ความไว้วางใจ ความผูกพันธ์
แล้วมันจะหล่อหลอมรวมเป็นความรัก
แต่บางครั้ง กว่าจะทำสิ่งนั้นให้ลงตัว
มันก็อาจจะเป็นสิ่งที่ยากที่สุด
เพราะแต่ละคนต่างมีความคิดต่างกัน
จนกลายเป็นเรื่องที่ไม่ลงตัว
เหมือนกับจิ๊กซอที่เอามาต่อแล้วไม่ลงล็อค
พูดถึง ความรัก มักจะมีไม่รู้จบ
เพราะมัน มีได้ตลอดเวลา
ทุกคนสามารถให้ได้
ขึ้นอยู่กับว่าเรารู้จักการให้ความรัก
แกผู้อื่นมากน้อยเพียงใด
ซึ่งทุกๆ คนยอมรับว่า ความรัก
หากเราไม่เคยเจ็บ ไม่เคยเศร้า
ไม่เคยร้องไห้ ก็ย่อมไม่รู้จักคำว่ารัก
ในส่วนนี้จริงหรือเปล่า ทุกคนสามารถตัดสินได้
แต่ในเมื่อเราคิดจะรู้จักคำว่ารักแล้วนั้น
ก็ควรที่คิดจะรักตัวเองด้วยเช่นกัน
ไม่ใช่มัวแต่รักคนข้างกาย พอเจ็บ
ก็ลืมที่จะรักตัวเอง ทำร้ายตัวเอง
นั่นเป็นสิ่งที่บอกให้รู้ว่า คุณ ไม่รู้จักคำว่า รัก
อดกลับแน่เลยอดกลับบ้าน
ปีใหม่นี้อาจจะไม่ได้กลับบ้าน
ไม่รู้ว่าเพราะอะไรนักหนา
แบบว่า เวลาจะไปไหนนานๆ
สักครั้ง จะต้องบอกใครไม่ได้
ถ้าบอกใครคนอื่นก็จะต้องอดไปทุกที
เป็นอะไรกันน๊า หลายครั้งหลายหน
หลายเรื่องราวที่มันเกิดขึ้น เป็นแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก
ถ้าเราไม่บอกใครๆ ก็มักจะได้ไปทุกที
เหมือนจะไปไหนก็ไปทันทีไม่ต้องรีรอบอกใครๆ
แต่ก็อยากจะกลับบ้านนะ แม่ก็อยากให้กลับ
แต่ไม่รู้จะทำไงดีว่าจะได้กลับหรือเปล่า
แย่จังเลย สงสัยอดกลับหละมั๊งหึหึ ไปดีกว่า
บ่นพอประมาณไม่มีคนมาอ่านเลย ช๊ากกกแหงะๆๆๆๆ ลอย ลอยกระทงลอย ลอยกระทง
ผ่านพ้นมาอีก 1 ปี ลอยกระทงอีกแล้ว
ไวจริงๆ เลย อีก แค่เดือนเดียวก็จะปีใหม่แล้ว
มาอยู่ กทม. ปีกว่าๆ ได้แล้วหละมั๊ง ไม่ได้กลับบ้านซักที
คิดถึงบ้านจัง อยากกลับบ้านที่ซู๊ดดดดดดดดดดดดดด..
ปีที่แล้ว วันลอยกระทง ก็ไปเดินเล่นที่ราม 2 ไม่ได้ลอยหรอก
ส่วนปีนี้ ก็ไปเดินเล่นแถวๆ หน้าราม เป็นวัดหนะ
วัดแรก กะจะเดินเข้าไป แต่ คนติดกันเป็นตังเมเลย
ก็เลยต้องเดินออกมาแทน แล้วก็เดินไปอีกวัดนึง
วัดนี้คนก็เยอะไม่ใช่ย่อยเลย เหอๆ ก็เดินๆ ไปหาที่ลอย
อ่ะ เจอแล้ว แต่คนเยอะมาก แบบว่า ก็ไปยืนๆ ดูนะ
มองๆ ดูแล้ว มันเหมือนเราไม่ได้ลอยมากกว่า
ไม่เหมือนที่บ้าน ไปลอยก็เหมือนได้ลอย เพราะกระทง
จะลอยไปตามน้ำ แต่ที่ กทม. มันไม่ลอยไปตามน้ำดิ
มันอยู่นิ่งๆ ไม่ไปไหน กระทงทุกๆ ใบ ไม่ไปไหนเลย
เหอๆ เห็นแล้วก็ไม่อยากลอย เค้ามาลอยเพื่อขอขมาหรืออะไรกัน?
สรุป ไม่ได้ลอยในวันนั้น ก็ได้แต่เดินเล่น ซื้อไรมากินกันนิดหน่อย
ก็หนุกดี เอาบรรยากาศว่าเหอๆ อยากไปที่อื่นๆ แต่ไม่รู้จะไปไหนดี
ทำไงได้ เวลาไปไหนซักที มันต้องใช้เวลา แล้วก็ ไกลด้วยมั๊ง
ไม่รู้ว่า เพื่อนๆ ไปลอยกระทงที่ไหนกันบ้างน๊า ลองมาเล่าให้ฟังกันบ้าง
ต่อไป ก็เดือนหน้า วันพ่อแล้วหละ ไม่มีพ่อให้กอด มีแต่ก็คิดถึงกะเสียใจ
ในสิ่งที่ตัวเองเคยทำไว้ คิดแล้วก็อยากจะร้องไห้ ผ่านพ้นจากวันพ่อ ก็คง
คริตมาส มั๊ง พอคริตมาส ก็ ปีใหม่หละ ไม่รู้ว่าปีต่อไปจะเป็นไงบ้างน๊า
อยากให้มีอะไรดีๆ เกิดขึ้นกับเราจัง ปีใหม่ก็ไม่รู้จะได้กลับบ้านหรือเปล่า
อยากกลับนะ แต่ไม่กี่วัน มันมีอะไรให้คิดเยอะแยะไปหมดเลยอ่ะดิ
ถ้ากลับก็ต้องจอตั๋วไว้ก่อนเป็นอันดับแรกเลยหละ อืม...
บ่นมาเยอะแยะ สรุป ไม่มีที่ไหนอยู่แล้วสบายใจเท่าที่บ้านเลย
บ้านคือสวรรค์วิมานของเรา 55555+
ตอนนี้ก็ทำงานไป เรียนไป อย่างที่คิดไว้ ได้ทำแล้วหละ
ต่อไป ก็คงต้องเก็บเงิน หาซื้อบ้าน ซื้อรถ ไม่ก็คอนโด อะไรสักอย่าง
เอาน่าสักวันนึง มันจะต้องเป็นของเรา แต่ตอนนี้ หัวสมองตันไปหมด
ได้แต่ทำงานงกๆ กะเรียน (ไปแค่สอบ แต่ก็ต้องอ่านหนังสือนะ)
อืม หมดเรื่องหละ ไว้ว่างๆ จะมานั่งเขียนให้อ่านใหม่ บั้ยบาย
อะไรๆ ก็เปลี่ยนกันได้อะไรๆ ก็เปลี่ยนกันได้
ช่วงเวลาที่ผ่านมาหลายวัน หลายเดือน หลายปี
มีอะไรหลายๆ อย่างที่เปลี่ยนไป ไปในทางที่ดีบ้าง ไม่ดีบ้าง
แต่ก็รู้สึกว่า มีอะไรดีๆ มากกว่า (มั๊ง 55555+)
ชีวิตคนเราก็งี้ เอาอะไรแน่นอนไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว
เมื่อไหร่นะ ชีวิตของเราจะดีขึ้นอย่างจริงจังสักที
อยากจะมีอะไรๆ หลายๆ อย่างที่คิดไว้ แต่มันก็ยังไม่เป็นอย่างที่คิด
บางทีมานั่งๆ คิดเองทีไรก็รู้สึกท้อใจยังไงก็ไม่รู้แหะ มันเหนื่อยหนะ
กว่าจะเป็นไปได้ ก็คงอีกนาน เพราะ สังคม ฐานะ เงินทองต่างๆ
เริ่มเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาแล้ว ไม่รู้ว่าเราจะเป็นยังไงต่อไป
ยิ่งนึกก็ยิ่งเครียด ยิ่งกลุ้มไปเปล่าๆ ทำตัวตามสบายๆ แล้วแต่ชะตากรรม
แต่.....ตอนนี้ อยากกลับบ้านเป็นที่สุดเลย
ทำไงดีน๊า ถึงจะได้กลับบ้านกับเค้าสักที
อืม วันนี้ไปเล่นไอซ์ ก็หนุกดี มีถ่ายวิดีโอ มาดูด้วย แต่ว่า
ลงไม่ได้ อดดูเลย 55555+ ไว้ว่างๆ ค่อยลงค่อยดูนะ
แต่ตอนนี้แค่นี้ดีกว่า ไม่รู้จะเขียนไรดี งง กะตัวเอง เฮ้อออออ...
ทำงานไป เต็มที่กับมัน สู้สุดชีวิต สู้เพื่อแม่
สบาย สบาย26 /9 /50
ช่วงนี้ เรื่องงานเริ่มสบายใจขึ้นเยอะ
แต่มันก็ต้องคอยลุ้นเวลาที่ส่งงานไปแล้วว่าเราจะถูกหรือว่าผิด
แต่มันก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี
ไม่เครียดเหมือนครั้งแรกๆ งานเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ หวังว่าจะดียิ่งๆ ขึ้น
เดือนหน้าก็ต้องสอบแล้ว ต้องอ่านหนังสืออีก
เหนื่อยอีกรอบนึง เอาหละว้าต้องสอบให้ผ่านให้หมด
สบายเรื่องงาน สบายสบาย เหอๆ มีเวลาน้อยคิดไรไม่ออก เอาแค่นี้ดีกว่า
อยากกลับบ้านนนนนนนนนนนนน เหนื่อย และก็เหนื่อยพักนี้รู้สึกว่าเหนื่อยกับการทำงานมากๆเลย
แบบว่า กดดันมากๆ มันมีอะไรหลายๆ อย่างเปลี่ยนแปลง
ก็เลยทำให้เรารู้สึกกดดัน ไหนจะต้องทำงานให้ดีอย่างเต็มที่
ถ้าไม่ดี ใน 3 สัปดาห์ ก็จะต้องโดนออก เฮ้ออออ...
สัปดาห์นี้ ทำไม่ดีเลย ยิ่งทำให้เรารู้สึกท้อ รู้สึกเหนื่อย
ไม่รู้จะทำยังไงกับตัวเองดี แต่ก็พยายามทำให้ดีที่สุด
ไม่รู้ว่าจะทนได้แค่ไหนก็ยังไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ
ก็คงมีคน คอยให้กำลังใจอยู่ห่างๆ ก็คือ แม่
คนที่คอยห่วงใย เรา ตลอดเวลา ตอนนี้ ก็คงทำทุกอย่างเพื่อแม่
ไม่รู้เมื่อไหร่นะ ถึงจะได้หายเหนื่อยสักที อยากจะมีวันนั้นจัง
อีกคน ก็น้อง เราก็หวังว่าสักวัน เมื่อเรียนจบ คงจะมีงานดีๆ ทำ
แล้วก็ช่วยกันหาเงินกัน มันก็คงจะเป็นเช่นนั้นจริงมั้ย น้อง
เอาหละบ่นมาพอแล้ว เหนื่อยๆๆๆๆๆๆๆ ที่สุดเลย
สู้ต่อไป แม่มาหาวันที่ 17 สิงหาคม 2550
แม่ ได้มาหา เราที่ กทม.
ตามจริงมาทำธุระด้วย หละ
น้องเราก็ไปบ้านเพื่อนแม่ด้วย จนไม่สบาย
เช้าวันต่อมา ก็ไปหาหมอที่โรงพยาบาล
เราก็ต้องรีบตื่นมาทำความสะอาดห้อง ซึ่งมานรก เหอๆ
แต่ก็รีบๆ จัด รีบๆ ทำ แล้วก็อาบน้ำแต่งตัวไปหาแม่กับน้อง
ออกมาแล้ว ไปรอรถอยู่ตรงหน้าบิ๊กซีราม รอนานมากกกกกกกกกกกกก
กว่ารถจะมา เป็นชาติเลยหละ มาถึงแล้ว รีบขึ้นรถไปหา
แต่รถติด น่าเบื่อ ไปถึงก็ กอดแม่ทีนึง แล้วเราก็กินข้าวกัน
อ่ะหะ กินก๋วยเตี๋ยวหนะ เหอๆๆ แต่ไม่อร่อยเลย
เสร็จ เราก็จะรีบกลับห้องกัน แต่ ไอ้เราเห็นน้องมานไม่อยากเดินไปที่อื่น
เราไม่ทันคิด นึกว่า ทางนี้ไปได้ แต่ผิดคาดแหะ ไปทางผิดอ่ะเด่ะ
หะหะ เลยต้องแวะลงกลางทาง แล้วก็รอรถอีกครั้ง รอนานอีกแล้วหละ
จนทนไม่ไหว ก็เลยตัดสินใจนั่งแท๊กซี่กลับ ก็หมดตังค์ไป 60 ได้มั๊ง
ไปไวดี ถึงห้องก็พักผ่อน นอนๆๆๆ แระก็นอน เหอๆ
จนเย็นๆ ก็ไป เดอะเมอร์บางกะปิ กัน ไปกิน MK ก็อร่อยดี
แบ่งกันออกกับน้องคนละครึ่ง อร่อยดี อิ่ม หะหะ
กินเสร็จ ก็เดินไปดูโทรศัพท์ที่น้องอยากได้ จนมืดแล้ว
แวะซื้อต้นแคสตัส สองต้น แล้วก็เดินทางขึ้นรถกลับ แท๊กซี่อีกแล้ว
เหอๆ ถึงห้องก็ อาบน้ำ แล้วก็นอนกัน
เช้าวันรุ่งขึ้น ไม่รู้จะไปไหน ก็ออกไปหาไรกินแถวๆ หลังราม
กินเสร็จก็เข้าห้อง มานั่งๆ นอนๆ คุยเล่นกัน จนหลับ พอตกเย็น
แม่กับน้องก็ออกเดินทาง เพื่อที่จะไปหอน้อง
ถึงแม้ช่วงเวลาที่อยู่กับแม้ จะน้อย ไปหน่อย แต่ ก็รู้สึกมีความสุขมากๆ
รู้สึกดีที่สุด รู้สึกมีกำลังใจในการทำงานขึ้นมา สักวันหนึ่ง
เราจะอยู่กันพร้อมหน้า อยู่ใช้เงินอย่างสบายใจ
กินดีอยู่ แล้ววันนั้นจะมาถึง สู้ๆ
ช่วงเวลาที่ผ่านไปช่วงเวลาที่ผ่านไป
ช่วงเวลาการทำงานผ่านไปได้เดือนกว่าๆ แล้ว
มันก็สนุกดีนะ ทำงานไป เบื่อบ้าง มันส์บ้าง
แล้วแต่วัน 555555 มันก็แปลกดีนะ
ในความรู้สึกกับคนร่วมงานที่นี่
เป็นไงง้นเหรอ ก็ดีน่ารักทุกคนเลยหละ
แต่เราเองก็พอเข้ากับคนอื่นๆ ได้
พักนี้นะ ต้องตื่นแต่เช้าๆๆๆ มากๆๆๆๆๆๆ
เพราะช่วงเช้า รถติดมากเลยหละ
แบบว่า ไม่รู้จะติดไรนักหนา กันเนี่ย
นั่งรถมาก็ออกมาเร็วแล้วนะ แต่เจอรถติดทุกที
มาทำงานเกือบไม่ทัน เฮ้อออออ...
แต่วันนี้มาเร็วเป็นพิเศษเลยหละ เช้ามาก
55555+ ถึงที่ทำงาน 7.23 น.
แต่เย็นนี้ รถคงจะติดอีกเช่นเคยหละ
ติดตรงแยกพระราม 9 ทุกที ไม่รู้อะไรกันนักหนา
พอผ่านตรงแยกไป ก็ติดตรงทางไปรามอีกเวงกำเจง เหนื่อยมาก
พักนี้จะเหนื่อยกับการนั่งรถทุกที
เพื่อนที่ทำงานบอกให้นั่งเรือกลับ
แต่เราไม่ชอบน้ำอ่ะดิ ไม่อยากนั่งกลัว
เหอๆ แต่ใจนึงก็อยากนั่งกะเค้าบ้างนะ
แต่คิดๆ ดูก็กลัว 55555555+
พักนี้ ชีวิตอะไรๆ ก็เปลี่ยนไปเยอะแยะ
มันมีทั้งสุข ทั้งเศร้า ทั้งเหนื่อย
ปะปนกันไป บางที บางครั้ง ไอ้พวกนี้
มานก็มักจะมาตัวเดียวโดด เต็มๆ
ทำให้ไม่รู้จะรับมือไง แต่มันก็ผ่านไปด้วยดี
555555+ สบายใจจัง
งืมๆ ไปดีกว่า ทำงานต่อหละ
สู้ๆ ชีวิตนี้ไม่หมดลมหายใจซะก่อน ก็ต้องสู้ต่อไป
(พูดเอง งงเอง - -")
งานใหม่ห้องใหม่เฮ้อออ... ไม่ได้เข้ามาเขียนนานเลยนะเราเนี่ย
ตอนนี้พอมีโอกาส เขียนสักหน่อยดีกว่า อิอิ
วันนี้ เป็นวันเสาร์ ที่จะต้องมาทำงาน เพราะงานเยอะมากมาย
ไม่เป็นไรเพื่อเงิน อืมจะว่าไป เราก็ทำงานใหม่ได้เดือนนึงแล้ว
ก็เป็นงานง่ายๆ ไม่มีไรมาก ก็สนุกดี แต่เดินทางเหนื่อยหน่อย
แต่ตอนนี้ชินแล้วหละ สบายมากๆ เลย
พอได้งานใหม่ ก็ต้องหาห้องใหม่
เหนื่อยมากเลยช่วงนั้น กว่าจะหาห้องได้
ห้องเช่าก็ใช่ว่าจะถูกสักนิด แพงอีกต่างหาก
แต่ก็หาจนได้ พออยู่ได้ ห้องพอดี แต่ถ้าในความคิด
มานเล็กอยู่นะ เหอๆ แต่สะอาด เงียบดี
อยู่ลึกไปหน่อยนึง ปั่นจักรยานเอาหนะ
เดือนนี้จะต้องทำโอเยอะๆ มีเงินเยอะ
จะได้ส่งให้แม่ใช้สักทีนึง เดือนที่ผ่านมา
พอได้เงินมาก็ต้องจ่ายออกหลายอย่าง
ไหนจะค่าห้อง ค่าของ ค่าโอนหน่วยกิตอีก
สาระพัด จนคิดว่าเงินเดือนนี้จะพอใช้หรือเปล่าน๊า
อืม เมื่อวาน ถูกหมา กัดด้วย - -" เซงเลย
ดีที่ไม่ลึกมากนะ ไม่เข้าดีกว่า แต่ก็เล่นซะเจ็บ
555555555555555555555+ สมดีมั้ย
เฮ้อออ พอแค่นี้ดีกว่า ทำงานต่อ ไม่ก็เดี๋ยวก็กลับห้อง
พักผ่อน งืมๆ เซงเจง โอเค ไปหละเพื่อนๆ
คิดถึงทุกๆ คนนะ บั้ยบายจ้า
คิดถึงแม่มากที่สุดเลย กะน้องมลด้วย เฮียด้วยนะ หาห้องอยู่ถูกมีป่ะณ เวลานี้ ตอนนี้ ในชีวิตของเรา
ก็เกือบจะดีก็ว่าได้มั๊ง แต่มันก็ยังไม่เข้าที่เข้าทางสักเท่าไหร่
ทำไมหนะเหรอ ก็เพราะว่า เรายังต้องหาที่พักใหม่ คาดว่า
จะต้องพักคนเดียวซะด้วยหละมั๊งเนี่ย ทำไงได้หละ
ก็มีเพื่อนคนนึงเค้าต้องการที่จะอยู่หอพักหญิง
ส่วนอีกคนก็ยังไม่รู้เลยว่าจะอยู่ที่ไหนดีกันแน่
ส่วนฉันหนะเหรอ ก็ต้องการที่จะหาที่พักใหม่ๆ
ใกล้ๆ กับที่ทำงาน เดินทางสะดวกรวดเร็วทันใจ
แต่ว่ามันก็หายากเสียจริง จะหาห้องพักราคาไม่แพง
สามารถอยู่คนเดียว จ่ายคนเดียวได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายๆ
ถึงแม้จะได้งานใหม่ เงินเดือนดีๆ ก็ตามแต่เหอะนะ
เราก็ได้ตั้งเป้าไว้หลายอย่างมากมายเลยหละ
ถ้าได้เงินเดือนมาเดือนแรกเหรอ ก็คงจะแบ่งส่วนหนึ่ง
เอาเงินส่วนหนึ่งส่งไปให้แม่เอาไว้ใช้ อีกสองส่วน
อาจจะแบ่งเก็บไว้ เผื่อใครจะใช้ก็จะได้ใช้ แล้ว
ส่วนที่เหลือ ก็ไว้เป็นค่ากิน ค่าอยู่ ค่ารถ ค่าของใช้ต่างๆ
และถ้าเหลือก็จะเก็บไว้เป็นค่าเรียนอีก อืม ใช่ ค่าเรียน
ความคิดตอนนี้ก็เริ่มวุ่นวายอีกครั้ง เพราะปัญหาก็เยอะ
ตอนนี้เรื่องงานก็ไม่เท่าไหร่หรอก ก็เหลือเรื่องห้องพัก
จะหาห้องพักดีๆ ถูกๆ ได้ที่ไหนนะเนี่ย เหนื่อยจังเลย
แล้วเราจะต้องอยู่คนเดียวด้วยนะ จะพอใช้หรือเปล่าน๊า
คิดเรื่องเงินทีไร ก็เหนื่อยทุกทีแหละ งืมๆ ไม่รู้จะทำไง
ยังคิดอะไรไม่ออกสักกะติ๊ดเดียวอ่ะ อืม.........ปวดหัว
ทำไมจะต้องมีปัญหาทุกที กะว่าจะไม่มีปัญหาแล้วน๊า
ก็ได้แต่หวังว่า คงจะหาห้องพักได้เร็วๆ หละกันนะตอนนี้
กลุ้มเรื่องเดียวแหละว้า สู้ๆ แค่นี้เอง เงียบเหงาจับใจช่วงสงกรานต์ 3 วันที่ผ่านมา
เป็นวันที่เงียบเหงามากมายก่ายกอง
เพราะว่า ไม่ได้กลับบ้านไปหนุกกะเพื่อนๆ
เพื่อนที่ห้องกลับบ้านกันหมด เหงา
ไม่มีคนไปเที่ยวเล่นน้ำด้วยกันเลยสักคน
จำเป็นต้องอยู่ห้อง นั่งอยู่หน้าคอมเปิดเพลง
ทำ Autocad เล่นเกม ซื้อขนมมานั่งกิน
ซื้อม่าม่า ทำกินตอนหิว เพราะไม่อยากออกห้อง
กลัวเปียก แถวๆซอยเล่นน้ำอยู่อ่ะนะเฮ้อออ..
3 วันก็ทำอยู่แค่นี้ ก็มีออกมาตอนค่ำๆ
ไปซื้อขนมกะม่าม่า มาไว้ที่ห้อง เอาไว้กิน
แก้เซงแก้เบื่อไปวันๆ อ่ะนะ อิอิ
แต่เมื่อวาน ก็ออกไปซื้อข้าวแถวๆ หน้าปากซอย
ปั่นจักรยานออกไป อืม ก็ยังมีเด็กๆ เล่นน้ำอยู่
ขณะนั้นเวลาก็ ประมาณ ทุ่มกว่าๆ แล้วหละ
จะบ้าตาย เล่นอยู่ได้ เฮ้อออออออ.......
แต่ก็เปียก นิดหน่อยเด็กมานฉีดน้ำมาอ่ะนะ
และแล้ว ก็กินข้าวไข่เจียว 55555555+
ประหยัดไว้ก่อน กลับมาห้องก็นั่งกิน
ข้าวไข่เจียวกับม่าม่า 1 ห่อ เหอๆ ไม่พ้น
คืนนั้น รอโทรศัพท์ ใครบางคนก็ไม่โทรมา
คงจะไม่ว่างมั๊ง ก็แล้วไป ก็เหงาเป็นบ้า
เบื่อก็เบื่อ นอนก็นอนไม่หลับ กระส่ายกระสับ
อยู่ทุกเวลา ฮ่าฮ่า ไม่รู้จะทำไง ดึกแล้วเหมือน
จะง่วง แต่พอนอน มันดันนอนไม่หลับอ่ะดิ
กลิ้งไป พลิกมา เหอๆ เพราะนอนไม่หลับ
มีแอบร้องไห้ - - จะแอบร้องไมหว่า
ไม่ได้แอบหรอกนะ ร้องเพราะว่าคิดถึงพ่อ
แม่ อยากกลับบ้านก็ประมาณนั้นแหละ
จน เงียบ ก็หลับ งืมๆ มาตื่นอีกทีตอนเช้า
เพื่อนโทรมา เหอๆ รู้แล้วว่าต้องไปทำงาน
พอถึง 9 โมงครึ่ง ก็ตื่น ไปทำงาน เข้าในราม
เฮ้ออ...... รามยังไม่เปิดดีเลยอ่ะดิ ข้าวก็ไม่ขาย
เลยต้องเดินๆ ไปหน้าราม หาข้าวกิน และแล้ว
ก็เจอหลายร้าน ก็เดินๆ มองๆ ดู ก็เข้าไปร้าน
อาหารตามสั่ง ทีแรกนึกว่าจาน 30 บ. ตายหละหว่า
แต่ที่ไหนได้ 25 ก็โอนะ กินเสร็จ ก็เดินมาที่ซอยทำงาน
นั่งรถเข้ามา งืมๆ วันนี้เปลืองตังค์เพราะ ร้านอาหาร
ที่รามไม่เปิดอ่ะสิ แต่ต้องกิน แล้วก็กินยาอีกต่างหาก
ตอนนี้ก็ได้แต่รอใครบางคนกลับมา หุๆ
สรุป ปีใหม่ ปีนี้ก็เหงา เหมือนปีใหม่ที่ผ่านมา
ไม่มีผิด เศร้าเจง สรุป ว่าเศร้า มาก เหงา สงกรานต์ปีใหม่วันนี้ เป็นวันที่มาทำงานหละ
พรุ่งนี้ถึงจะได้หยุด ถึงแม้จะหยุดงาน
แต่ก็ไม่ได้ไปเที่ยวไหน เพราะไม่รู้จะไปไหน
ไปกับใคร ไม่มีเพื่อนไปเลยแม้แต่คนเดียว
มีแต่คนกลับบ้านกันหมดเลยอ่ะนะ เฮ้ออออ
ปีนี้เหงาจังเลย ไม่ได้ไปไหนกับเค้า กลับบ้านก็ไม่ได้กลับ
อยากกลับเหมือนกัน คิดถึงแม่จังเลยยยย
เมื่อคืน ก็นอนร้องไห้คนเดียว ไม่รู้ว่าทำไม
มีอะไรหลายๆ อย่าง อย่างแรกก็คิดถึงแม่ กะพ่อ
อยากจะกลับไปบ้านไปหาแม่ อยากมีงาน
มีเงินใช้ เงินเก็บ เงินส่งไปให้แม่ใช้ เมื่อไหร่นะ
จะมีถึงวันนั้นของเรา อีกอย่าง อืม ก็คงเป็นเพราะ
มันเหงา ไม่อยากให้ใครบางคนกลับบ้านอ่ะนะ
แต่มันก็ดูเหมือนเห็นแก่ตัวยังไงก็ไม่รู้แหะ
เฮ้ออออ พรุ่งนี้เป็นต้นไป 13 เมษายน ก็เป็นวันเกิด
เพื่อน แล้วก็ เป็นวันหยุดของเรา จะต้องอยู่ห้องคนเดียว
นั่งทำอะไรไปเรื่อยเปื่อย แต่มันก็คงจะเหงาๆ บ้างอ่ะนะ
ให้ทำไงได้หละ มีแต่คนกลับบ้าน เราต้องเข้มแข็ง
อย่าร้องไห้ หาอะไรทำไปเรื่อยๆ แต่ว่า อยากบอกว่า
คิดถึงแม่มากๆ คิดถึงๆ เหงาจัง แต่ยังไงก็จะสู้ต่อไป
คิดถึงใครบางคนด้วยนะ จะคิดถึงเรามั้ยนะเฮ้อออออ
ยังไงมันก็ห้ามไม่ได้หรอก เอาหละ เราก็ต้องสู้ต่อไป
อยู่คนเดียวให้ได้ ดีไม่ดีเราก็ต้องอยู่คนเดียวแหละ
อืม...ไม่รู้สิ น่าเบื่อจัง เอาหละ ไม่รู้จะบ่นอะไรแระ
ปีใหม่นี้ ขอให้ทุกๆ คนมีความสุข เล่นน้ำอย่างปลอดภัย
เดินทางโดยสวัสดิ์ภาพ กันทุกๆ คนนะค่ะ คัมภีร์จีน..ว่าไว้คัมภีร์จีน..ว่าไว้ การวางเฉยเป็นมารยาทที่ดี แต่มากนักมักเป็นคนลับลมคมใน ผู้ที่สามารถควบคุมความโกรธไว้ได้ เป็นผู้มีปัญญายอดเยี่ยม การทำงานอย่าเอาแต่ทิฐิของตน ต้องเข้าใจเหตุผลของงาน อารมณ์โกรธเข้าประตูหน้า สติปัญญาก็โผออกประตูหลัง เมื่ออยากจะรู้ความในใจเขา ต้องฟังเขาพูด ถอยสักก้าว ทะเลดูกว้าง ท้องฟ้าสดใส คบหากันเพราะรูปโฉม ความงามร่วงโรย ความรักก็สลาย ผู้ให้ไม่หวังผล ผู้รับไม่ควรลืม ใคร่ครวญต้องช้า ๆ ลงมือทำต้องรวดเร็ว ยามรุ่งเรืองไม่ประมาท ยามตกยากต้องอดทน คุณธรรมความดีไม่ได้อยู่ที่ลิ้น หากเก็บไว้ในใจ คนรักของเพื่อน อย่าได้รังแกล่วงเกิน ปัจจุบันละเลยเรื่องเล็กน้อย ภายหน้าเสียใจอย่างใหญ่หลวง หญิงขี้เกียจกับเตียงที่อบอุ่น ย่อมแยกจากกันยาก การกล่าววาจากระทบผู้อื่น เหมือนคมมีดกรีดหัวใจ ผู้มีความเพียรอย่างแรงกล้า เท่ากับสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง มารยาทดีงามต่อคน เป็นสิ่งที่มีค่ายิ่งกว่าสิ่งใด ภายใต้ฟ้าไม่มีสิ่งใดมาก สำหรับผู้มีใจพากเพียร คุณความดีคือเว้นจากการทำบาป และยังไม่คิดจะทำบาปอีกด้วย กิจกรรมทั้งมวล ความซื่อสัตย์สำคัญที่สุด ความมัธยัสถ์เป็นหนทางแห่งความร่ำรวยที่ยิ่งใหญ่ ไม่มีสิ่งใดไม่ประสบความสำเร็จ หากมีความขยันอดทน ขอให้ทุกคนจงสดับ อย่าได้ไม่รู้จักประมาณตน รายได้น้อย รายจ่ายมาก ยังให้ทุกข์ได้ทั้งชีวิต ความโกรธทำให้ตนเองรับทุกข์ทรมาน คนโง่เท่านั้นมักอวดตนเป็นคนฉลาด ความรู้ทำให้รู้จักถ่อมตน ไร้ความรู้ทำให้จองหองอวดด เวลาที่ผ่านไปวันเวลาก็ผ่านไปเร็วเหมือนกันนะเนี่ย
อีกไม่กี่วันนับถอยหลัง 5 วันก็จะถึง
วันปีใหม่ไทยแล้วหละ คือวันสงกรานต์ไง
ปีนี้....ไม่ได้กลับบ้านเลย เพราะว่ากลัว
ว่าจะเปลืองเงิน แต่....ก็นะเพื่อนๆ กลับบ้าน
กันหมดเลยอ่ะ สงสัยอยู่ห้องคนเดียวเหงาจัง
ไม่มีใครอยู่ด้วย แต่ละคนก็ต้องกลับบ้านกันเศร้าจัง
ไม่รู้จะทำไงดีเฮ้อออ...จะไปบังคับคนอื่นให้
อยู่ด้วยกับเรามันก็ไม่ดี เหมือนเห็นแก่ตัวไงก็ไม่รู้
ก็คงต้องรอและทำใจหละมั๊ง ยังไงก็แค่ 3 วันเอง
แต่ก็ไม่รู้จะเป็นไงบ้างอ่ะนะ ทั้งปีใหม่ที่ผ่านมา
กับปีใหม่ไทย ปีนี้ เหงามากเลยหละ เฮ้อออ....
ไม่เป็นอย่างที่คิดไว้เลยสักนิด ก็แบบนี้แหละนะ
ทำไงได้หละ มันไม่มีอะไรดีพอสักอย่างเลยอ่ะนะ
กลุ้มจายอ่ะดิ ปัญหาอันเยอะแยะและวุ่นวายสับสน
ไม่เคยมีใครจะเข้าใจปัญหาอันรุ่มเร้าของเราหรอก
นอกจากตัวเราเอง ชีวิตที่เหงาๆ เราก็ต้องอยู่ให้ได้
แค่นี้เองจะเป็นไรไป มันก็ไม่ได้เหงาไรมากสักหน่อยนึง
เมื่อก่อนก็ยังอยู่ได้ไม่ต่างอะไรกับที่เราอยู่คนเดียวเลยสักนิด
เป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว สำหรับชีวิตเรา ไม่เหมือนเมื่อก่อน
เดี๋ยวอีกหน่อย จะต้องย้ายห้องแล้วหละ เราก็ต้องไปอยู่คนเดียว
อีกครั้งนึง เฮ้ออ ชีวิตของฉัน คงต้องอยู่คนเดียวมั๊ง
อยู่กับใครไม่ได้สักคนนึง จำใจจำยอมหละงานนี้ ฮ่าฮ่า
เพราะชีวิตเราต้องทำงาน กับเรียนไปด้วย ก็หนักเอาการ
กลุ้มจริงๆ เลย กับปัญหาชีวิตแบบนี้ แต่ยังไงเราก็ต้องสู้
จิงมั้ยหละ สู้ต่อไป ยัยรันเอ้ย หนทางข้างหน้ายังยาวไกล
สู้จนกว่าจะหมดลมหายใจเลยก็แล้วกัน (^_^)cVq ลงทะเบียนแล้วจ้าและแล้ววันนี้ก็ลงทะเบียนจนได้แหละน่า
เหอๆ สรุป ก็ย้ายดังใจคิดสักทีสิให้ได้งี้
พอได้ลงก็สบายใจ ไปบ้างเล็กน้อยหละ
ตอนนี้ก็คงต้องตั้งใจอ่านหนังสือเต็มที่
มีระยะเวลาแค่ 1 เดือน ในการอ่าน และ
จะต้องสอบในเดือนถัดไป กำเจงไวจัง
เฮ้ออ ไงก็ต้องทำให้ได้หละว้า แบบนี้
แต่ก็ยังดีที่เปลี่ยน คณะ ลองดูอีกสักตั้ง
ดีกว่าดันทุรังไปก็แค่นั้นอ่ะนะ เหอๆ
อายุก็ป่านี้ไปแระ ทำใจหละ งานนี้
อย่างน้อยก็ขอ จบไว้ก่อนดีกว่า เอาเต็มที่
อยากได้ G เยอะๆ 55555 ไม่รู้ว่า
จะทำได้หรือเปล่าเนี่ยสิคือปัญหาหละ
อืม วันนี้มีแต่เรื่องทำให้เราเศร้า
เราเซ็ง แต่ไม่เป็นไรแล้วตอนนี้
สบายใจแล้วหละ ไม่คิดไรมากแล้ว หุหุ
เย้ วันนี้ไข่เจียวมาขายหละ ดีจายจัง
จาได้กินไข่เจียวแร้ว 5555555+
แจ่มเจง หมดการบรรยายเท่านี้ ติดๆขัดๆช่วงเวลาที่ผ่านมาจากการเรียนผ่านไปสองเทอมแล้ว
เทอมแรกก็ตั้งใจดี๊ดีอยู่หรอก พอเริ่มเทอมสอง
เริ่มจะแย่แหะ เพราะว่ามันก็ยากขึ้น อีกอย่าง
ไม่มีเวลาที่จะอ่านหนังสืออย่างเต็มที่หรือ
ว่าไม่มีเวลาที่จะไปติวเหมือนคนอื่นๆ เค้า
เฮ้ออ ช่างเศร้าเหลือเกิน เลยทำให้พวกผลสอบ
วิชาต่างๆ คงพากันตกฮวบๆ เลยก็ว่าได้ งืมๆ
ยังไม่พอๆ ยังมีปัญหาเครืดๆ ตามมาอีกหลายเรื่อง
ไหนจะเรื่องเรียน จะย้ายคณะแล้วหละนะ ทีแรก
ก็ตัดสินใจดิบดีว่าจะเรียน มนุษย์สื่อ เอาหละโอหละ
ทีนี้ก็ยังลังเลนิดนึง เลยโทรไปปรึกษาแม่ซะหน่อย
เอ้า พอคุย แทนที่จะได้กำลังใจ เรียนก็เรียนไป
กลับประมาณว่าเรียนเหมือนน้องทำไมอะไรทำนองนั้น
ทำให้เรากลุ้มอ่ะดิเนี่ย เซงเลย ก็อธิบายให้แม่ฟัง
แม่ก็บอกว่าแล้วแต่ แต่ก็กลุ้มอยู่ดีแหละนะ
ไม่นานก็คุยกะน้อง นึกว่าจะได้คำพูดที่ดี แต่มันก็ไม่ใช่
ก็เป็นคำพูดเดียวกับแม่แหละ เพราะแม่เอามาจากน้องอีกที
พึ่งรู้นะเนี่ย เฮ้ออ เลยต้องอธิบายให้น้องฟังยกใหญ่
เออ มันก็เหมือนจะเข้าใจนะ มันก็เออ ออ ห่อหมกไป
จะเรียนไรก็แล้วแต่ แต่น้องมานอยากให้เราเรียนภาษา
ภาษาไรหละ ภาษาจีนเหรอ อยากเรียนนะ แต่มานต้อง
มีเวลาไปเรียนกะเค้า ไม่งั้นเรียนไปก็ไม่รู้เรื่องหรอก
ไอ้เรากะจะทำงานแล้วก็เรียนไป หาเงินส่งให้แม่หละ
แต่ทำไมมันต้องมีอะไรติดๆ ขัดๆ อยู่เรื่อยเลยห๊ะ
มันเป็นอะไรนักหนาเนี่ยไม่เข้าใจเลย การตัดสินใจ
ของเรามันจะตัดสินใจถูกหรือเปล่าเราก็ไม่รู้ แต่คิดว่า
มันน่าจะดีที่สุดแล้วหละ ไหนจะอายุเราก็ป่านี้แระ กว่าจะเรียนจบ
ก็ปาไปเท่าไหร่แล้วหละ ไม่มีใครคิดถึงเลย แง้ๆ เศร้า
ทำงานกับเรียนมันเหนื่อยนะเฟ้ย ไม่ใช่ไม่เหนื่อย
ไม่ได้เรียนโดยมีคนส่งหรือกู้เรียนนะเฟ้ย ให้เข้าใจบ้านดิ
อยากมีคนเข้าใจ อยากมีคนให้กำลังใจตลอดเวลา
ไม่ใช่มาขัดแบบนี้เข้าใจบ้างป่ะเนี่ยห๊า คนมานเหนื่อย
คนมานท้อแท้ นะเฟ้ย เครียดจะตายแล้ว มีใครรู้บ้าง
ไม่ได้สุขสบายกายสบายใจ เงินมีใช้ไปวันๆ ต้องประหยัด
อดทนกินข้าวสองมื้อ มื้อแรกก็ข้าวขาหมู ไม่ก็หมูแดง
ไม่ก็หมูกรอบ 15 บ. พอตกประมาณ 18.30 ก็กิน
ข้าวไข่เจียว 10 บ. ค่าวิน ไปกลับก็ 20 แระ วันๆ นึง
ใช้เงิน 45 บ. ขนมอยากกินแต่ก็ไม่กินต้องอดทน
ไม่กินมัน ดูดิ เคยมีคนเข้าใจ เคยมีใครรู้บ้างมั้ย
ว่าเราต้องเป็นยังไงบ้าง อยากจะซื้อของแต่ละอย่าง
ก็ต้องคิดแล้วคิดอีก อยากได้มันก็มี แต่มันแพง
ไม่อยากซื้อเพราะเงินมีน้อย มันต้องประหยัด
แม่บอกทุกๆ ครั้ง ใช้เงินอย่างประหยัดๆ นะลูก
ลูกคนนี้ทำทุกอย่างเพื่อจะประหยัด รู้บ้างมั้ยค่ะแม่
ลูกคนนี้ไม่อยากทำให้แม่ลำบากเพราะลูกเลยรู้มั้ยค่ะ
ลูกคนนี้อยากให้แม่สุขสบายทั้งกายและใจ
มีเงินใช้มีเงินกินไม่ต้องมาเจียดเงินให้ลูกๆ หรอก
มีเรื่องหลายเรื่องให้คิด ความฝันก็อยากให้เป็นจริง
แต่ตอนนี้อะไรก็ติดขัดไปหมดทุกๆ อย่างเลย
เรียนก็ติดขัด งานก็ยังติดๆ ขัดๆ อยากได้งานใหม่
เงินเดือนดีๆ เยอะๆ มีเหลือให้เก็บมีเหลือให้แม่ใช้
อยากจะมีเงินเหลือไว้ซื้อรถ ซื้อบ้านใหม่ให้แม่
มีอะไรอีกหลายๆ อย่างที่คิดไว้ แต่มันก็ยังไม่เป็นแบบนั้น
ติดๆ ขัดๆ ไปหมดเลย เครียดและกลุ้มมาก
เฮ้ออ บ่นมามากพอแระ พอจะบรรเทา ความกลุ้มความเครียด
ลงไปบ้าง อย่างน้อยมันก็สบายใจหละตอนนี้
เหนื่อย อยากพักผ่อนจัง อยากกลับบ้านนะ
แต่กลับไม่ได้อ่ะ อยากกลับบ้านนนนนนนน
แต่ยังไงชีวิตนี้ก็ต้องสู้ต่อไป
ท้อได้แต่อย่าถอย หากเหนื่อยก็พัก หายเหนื่อยก็เดินต่อ
หากล้มก็จงลุก หากเจ็บก็พักรักษาเมื่อหายก็เดินต่อ
ไม่มีสิ่งใดจะมาทำให้เราหยุดได้ นอกจากเราจะตายไป รู้ไว้นะ ว่า คิด - (ถึง) นะชีวิตในปัจจุบันนี้มันก็เหมือนกับว่า
มันได้เริ่มเดินทางอีกครั้งหนึ่ง
ในเรื่องของความรู้สึกที่ดีๆ
ให้กับใครบางคน........
แต่มันก็แปลกดีนะ ทั้งๆ ที่
มันก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ด้วยซ้ำไป
แต่ชีวิตของฉันมันก็คงดำเนิน
ไปตามเรื่องตามราวของม้นต่อไป
เป็นไปอย่างช้าๆ ไม่รีบเร่ง...
เริ่มต้นอย่างช้าๆ ค่อยๆ งอกงาม อย่างงดงาม
ถึงแม้มันจะมีดีบ้างไม่ดีบ้าง
ในมุมมองของความคิด.......
แต่มันก็สวยงาม งดงามภายในจิตใจของฉีนเอง
ถึงแม้ว่าคนอื่นจะมองไม่เห็นมันก็ตาม
ฉันคิดและหวังว่า ฉัน..คงจะดูคนๆ นี้ไม่ผิดนะ
คนๆ ที่ทำให้ฉันรู้สึกมีความสุข
คนๆ ที่ทำให้ฉันหัวเราะได้ตลอดเวลา
คนๆ ที่ทำอะไรต่างๆ ให้ฉันกิน
คนๆ ที่พูดคำหวานๆ ไม่ค่อยเป็น
คนๆ ที่ทำให้ฉันรู้สึกไม่เหงา
คนๆ ที่มาเดินเคียงค้างฉันตลอดเวลา
คนๆ ที่ดูมีสาระบ้างบางเวลาจะเคร่งขรึม
ฉันคิดว่าคนๆ นี้จะทำให้ฉันมีความสุข
ก็คงต้องดูกันต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะแน่ใจ
เพราะว่า.....มันไม่มีอะไรที่แน่นอนเสมอไป
แต่ฉันเองก็มั่นใจว่า....มันคงจะเป็นไปด้วยดี
อ่ะๆ สงสัยกันหละสิ ว่าเป็นใครกัน
มีตัวตนจริงๆ หรือเปล่า อย่าสงสัยกันเลย
เพราะเรื่องแบบนี้หนะ สำหรับฉันแล้ว
มันก็เป็นเพียงเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ
ที่เล่าให้ฟังกัน มีกี่คนที่จะรู้บ้างหละ
ว่าชีวิต ทุกชีวิตจะเป็นอย่างไร
ไม่มีใครรู้หรอก นอกจากตัวเอง
--- จบ --- (ต่อ) จากเมื่อวาน 150 ไม่พอเสียอีก 30เหอๆ 150 บ. ยังไม่จบ
คิดเงินทั้งหมดของร้าน
มานก็ดันขาดจนได้ ไม่เข้าใจเลย
ขาดไป 30 บ. เฮ้อออออออ...
คูปอง หายไป 20 ค่าน้ำ 10 บ.
อะไรจะ แย่ขนาดนั้นอ่ะไม่เข้าใจเลย
แต่ก็พยายามไม่คิดอะไรมากนะ
คิดไปก็เสียสุขภาพจิตของตัวเองนั่นแหละ
บ้าป่ะเนี่ยบ่นไรไร้สาระจริงๆ
เฮ้ออ ... ตั้งแต่เมื่อวานแล้วหละ
คิดถึงๆ ใครบางคนอยู่ ไม่รู้ทำไม
เพราะอะไรถึงได้คิดถึงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
5555555555555+
สรุป ว่า วันนี้ ก็มีดีบ้างไม่ดีบ้างปะปนกันไปแหละนะ
ช่างเหอะ ประสบการณ์ชีวิต หุๆ 150 บ. กับค่าเติมมือถืออดไม่ได้สักบาทซวยจริงซวยชิบเลย
ทำไมว่ะ เติมเงิน 150 บ. ได้ 60 วัน
แมร่ง กดเบอร์โทรตัวเองก็ไม่น่าผิดนี่หว่า
sms ของคนที่เติมให้มานก็ได้รับ ไอ้เราก็นึกว่าได้แล้ว
มือถือสั่นๆ พอมาดูอีกที อ้าวไม่ใช่นี่หว่า
เพื่อนโทรมา เวงแล้วมั้ยหละ เฮ้อออออ
ซวยชิบ เลย ทำไมว้า ต้องมานั่งกลุ้มๆ ด้วย
แมร่ง ไม่ได้จริงๆ อ่ะ เออ ช่างหัวมันหละ
ซวยจริงๆ ไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงได้ซวยว่ะ
ไม่เข้าใจเลย วันนี้จะมีไรซวยๆ อีกมั้ยเนี่ย
นอกจากเงินจะหายไป 150 ไม่รู้ไปเบอร์ใคร
หรือว่าเรากดผิด แต่ก็ไม่น่ากดผิดนี่หว่า
เบอร์ตัวเองกดผิดก็บ้าแระ โถโว้ย เซงแป๊ด
เดี๋ยวเล่าต่อว่ามีไรอีกหรือเปล่าวันนี้ ไม่มีคำใดจะบอกนอกจาก "ขอโทษนะ"ช่วงวันเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่ปีใหม่
จะว่าไป เราก็เริ่มโกหกเพื่อนๆ
ทั้งๆ ที่ไม่อยากโกหกหรอกนะ
หากมันไม่จำเป็นก็คงไม่ทำ
อยากจะรู้เหตุผลงั้นเหรอ
เพราะอะไรถึงต้องโกหก
เพราะว่ามันมีบางสิ่งที่ยังสับสน
ยังไม่อยากให้เพื่อนๆ รู้
ทั้งๆ ที่อยากให้รู้เหมือนกัน
แต่....ก็ยังหวั่นๆ กลัวๆ ว่าจะรับไม่ได้
ก็เลยต้องโกหกกันไป หลายต่อหลายครั้ง
มันก็มีอยู่ครั้งนึง ในความรู้สึกลึกๆ
อยากจะบอกเพื่อนๆ เหลือเกิน
ว่าฉันหนะ โกหกเธอนะ แต่...มันก็ยังกังวล
ก็เลยทำให้ฉันโกหกเธออีก ทั้งๆ ที่อยากบอกใจจะขาด
มันก็ทำให้ฉันกลุ้มใจ เป็นกังวลทุกๆ ครั้ง
จนกระทั่ง เพื่อนๆ ได้เข้ามาถามด้วยตัวเอง
มันก็เป็นสิ่งที่รู้สึกผิดมากๆ ทำไมต้องให้เพื่อนถามด้วย
ทั้งๆ ที่เพื่อนต้องการคำตอบจากเรามากกว่า
ให้เราเป็นคนบอกเอง ทุกๆ สิ่งที่ทำไป
มันก็ไม่มีอะไรดีหรอก ที่จะโกหกแบบนั้น
เราก็ไม่มีคำพูดอะไรมากไปกว่า
คำว่า "ขอโทษ" เราก็ไม่รู้ว่า คำๆ นี้
เพื่อนๆ จะให้อภัยเราหรือเปล่านะ
เค้าจะคิดยังไงบ้างนะ เค้ายังสงสัยอยู่หรือเปล่า
จะคิดว่าเรายังคบกันได้อีกมั้ยนะ
แล้วเพื่อนจะคิดว่าเราเป็นคนแบบไหนกัน
ทุกๆ สิ่ง มันก็กังวลมาตลอดเวลา
แต่ตอนนี้ ก็พอทุเลาลงมาบ้าง
แต่มันก็ไม่ได้มากมายอะไรนัก
สุดท้าย เราก็ขอบอกว่า "ขอโทษ จากใจจริง"
ต่อไปมันคงจะไม่มีการโกหกอีก
เพราะบางที เรา กับเพื่อน อาจจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน
หรือ ถ้าอยู่ด้วยกัน ฉัน ก็คงจะไม่โกหกอีก
โกหกใครว่าเป็นเรื่องดี มันไม่ดีเลยสักนิด
เฮ้อออออออ.....บ้าจิง พรหมลิขิตพรหมลิขิต
เหม่อมองบนฟ้า...ไกล จ้องมองด้วยความสงสัย
ว่าใครกันนะใคร ที่พาให้เธอเดินหลงทางมาเจอกับฉัน มีคนเป็นล้านคน ช่างไร้เหตุผลจริง ๆ ที่เราเจอกัน จากเป็นคนไม่เชื่ออะไร สุดท้ายก็ได้ แต่ถามตัวเองซ้ำ ๆ * ตกลงคือพรหมลิขิตใช่ไหม ที่เขียนให้เป็นอย่างนั้น... ตกลงให้เรารักกันใช่ไหม... อย่างนั้นขอได้หรือไม่ โปรดอย่าทำให้เราพลัดพราก ให้เรารักกัน เนิ่นนานถึงจนวันตาย... โอ้ว..โอว...ฉันขอได้ไหม... เมื่อก่อนลมหาย..ใจ ก็คิดว่าเป็นของฉัน แต่พอได้พบ..เธอ เพิ่งรู้จริง ๆ ลมหายใจคือเธอเท่านั้น มีคนเป็นล้านคน ช่างไร้เหตุผลจริง ๆ ที่เราเจอกัน จากเป็นคนไม่เชื่ออะไร สุดท้ายก็ได้แต่ถามตัวเองอีกครั้ง ( * ) ( Solo ) คนมีอีกตั้งล้านคน ไม่มีเหตุผลที่เธอต้องเลือกฉัน จากเป็นคนไม่เชื่ออะไร สุดท้ายก็ได้แต่ถามตัวเองอีกครั้ง (ขอเพลงนี้ซะหน่อย ชอบจังเลย พรหมลิขิต ที่ทำให้เรามาเจอกัน ทุกๆ คน)
หายไปหลายวันหลังจากไม่ได้เขียนสเปช มาหลายวัน
เนื่องจากสอบแล้วจ้า..................
สอบติดๆ กัน ก็ต้องหยุดงานอ่านหนังสือ
มีเวลาอันน้อยนิดมากเลยหละ มานอ่านไม่ทัน
ถึงเวลาสอบก็ทำไม่ค่อยได้ แย่จัง - -"
ยอมรับว่าเทอมนี้ไม่ได้เรื่องเลยสักอย่างอ่ะนะ
แต่ก็กะว่าจะเปลี่ยนคณะแล้วหละ แต่ก็ยังเลือกคณะไม่ได้
ตัดสินใจไม่ถูกเลย ถามคนนั้นคนนี้ก็แล้ว
แต่ก็ยังคิดไม่ตกว่าจะเลือกคณะไรดีกันแน่
เสียดายที่เรียนมา กับอยากเรียนด้านคอมอยู่
แต่ทำไงได้อ่ะ มันมีเหตุการณ์ที่จำเป็นอยู่
ทำให้ไม่สามารถที่จะทำตามใจที่ตัวเองต้องการเรียน
แต่....อย่างน้อยขอเรียนให้จบพร้อมกับทำงานมีเงินเก็บ
เงินใช้เอาให้แม่ใช้ดีกว่า ถ้าเป็นแบบนี้คงดีกว่าเดิม
ดีกว่าที่ต้องมานั่งทำงานเฝ้าร้านเนตไปวันๆ
มันก็ไม่เหนื่อยนะ แต่มันน่าเบื่อมากกว่า อีกอย่าง
เวลาที่เหลือมันก็มีน้อย จะอ่านหนังสือในร้านก็ไม่รู้เรื่องหรอกนะ
แล้วจะลงภาคฤดูร้อน ก็ดูท่าทางจะลำบาก เพราะ....
เวลาเรียนกะเวลาทำงานหนะสิ มันลงเวลาลำบากมาก
ก็เลยรู้สึกเหนื่อย รู้สึกท้อจัง เราคิดว่าทางเลือกที่ดีที่สุด
ก็คือเปลี่ยนคณะหละ เด๋วพวกโปรแกรมไปฝึกเอาเองก็ได้
มันไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้วหละ ตอนนี้ทำให้มันสำเร็จตามที่ต้องการ
ก่อนจะดีกว่า อย่างน้อยก็จบไวๆ สักหน่อยก็ยังดี
จะต้องทำให้ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับเราแล้วหละนะ
สู้ต่อไป รันเอ๋ย ใจร้อนจริงๆ เลยยยยยยยยยยยยยยย อยากจบไวๆ 28 / 2 / 5028 / 2 /50
เป็นวันที่เข้ามาทำงาน หลังจากที่หยุดไป 1 วัน
มาถึงที่ทำงานก็เข้ากะต่อจากเพื่อนอีกคนนึง
เพื่อนก็บอกว่า เงินในนี้ครบหมดนะ อื้ม
ด้วยความที่บอก มา กับแบบว่าน่าจะครบ ไม่มีปัญหา
ก็เลยไม่ได้นับเงินที่อยู่ในลิ้นชักทั้งหมด
เพราะขี้เกียจนับ เหอๆ เลย ตามเลย
ก็ต่อจากเพื่อน มาเรื่อยๆ จน ใกล้จะเลิกงาน
ไอ้เราก็นับตังค์ ครบแล้วในลิ้นชัก แล้วก็มานับเงิน
ที่เราทำได้ทั้งหมด อ้าว กรรมแล้วไง มันหายไปไหน
500 บาท โอ้วววววว.....แม่เจ้ามันไม่เคยหายนี่หว่า
เป็นประวัติการณ์ใหม่ มึนตึบสิ งานนี้ แทบจะเป็นลม
จนเกือบ 3 ทุ่ม น้องที่มาทำต่อจากเราก็มาแล้ว
เงินหาย ทำไง นับแล้วนับอีกก็ยังหาย เป็น งง ????
คุยกับน้องไปๆ มาๆ ก็สรุปได้ว่า เพื่อนเอาเงินไปใช้
500 บาท แต่เพื่อนที่เราทำต่อ ไม่ได้บอกไว้
เล่นเอาเราใจหายหมดเลย เหอๆ สรุป เงินครบ
โอ้วววว....พระเจ้าช่วยกล้วยทอด ให้ได้งี้ดิ
ออกจากร้านไปก็ 3 ทุ่มครึ่งแล้ว เฮ้อออออ.
น้องข้าพเจ้าบอกว่าจะโทรมา มานก็ไม่โทรหา
ต้องโทรหาเอง สรุป มานรออยู่ในรามกับเพื่อนมาน
เฮ้ออออ.. ไอ้เราก็เป็นห่วง กลัวมานรอนาน
พอนั่งวิ่นออกไปถึงปากซอย เดินข้ามสะพานลอย
กำลังจะลง ก็เจอ น้องพอดีเลย อ่ะหะ เพื่อนน้องฉาน
ทามมายน่ารักจังหว่า งืมๆ หาแบบนี้ไม่ได้สักกะที 5555+
แล้วก็เดินไปดูรองเท้า มือ 2 ซื้อแปรงสีฟันให้มานอีก
อ่ะหะ แล้วก็กลับ ขากลับเพื่อนมานอีกคนก็ดูดี น่ารักอยู่
มีรถ ด้วย ขับรถไปส่ง โอ้ววว..ช่างดีเสียจริงๆ เลยอ่ะ
ส่งถึงหอ ด้วย ส่วนอีกคน ก็ปั่นจักรยานไปถึงหอเลย
จากนั้น ก็ซื้อข้าวไข่เจียว ไปกินกะน้องกานสองคน
อ่ะหะ ไม่ค่อยอร่อย พอกินได้ เหอๆ กินยางมะเสร็จดี
เพลินก็มาพอดีเลย เพลินก็ทำม่าม่ากินจนได้ อ่ะนะ
ไอ้เรากะน้องก็ไปไหว้ๆ ตามที่แม่บอก เพลินก็ถาม - -
เหมือนน้องเราไม่อยากให้รู้สักเท่าไหร่ ฮืมมมม..ๆ
ไปไหว้ ไรเสร็จ ลงมา ก็เข้าห้องไป สักพัก
อาร์ต กะ พี่ต้น ก็มาพอเด่ เหอๆ กินบะหมี่ต้มยำ อ่ะหะ
แล้วน้องเราก็นั่งเล่น เกม สักพักก็ดูทอมแอนเจอร์รี่
เราก็ทำอย่างอื่น จดแลคเชอร์ อ่านหนังสือ อ่ะหะ
เป็นไปได้ๆ 5555555+ มันก็ไม่มีไรมากเลย วันนี้
แต่เล่นเอาวุ่น น่า ดูเลยแหละ จบ ข่าววว.... |
|
||
Send a private message
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
|
|
